Lokacja miast na prawie niemieckim

Olbrzymia większość lokacji miast na prawie niemieckim odbywała się na obszarze lub w pobliżu już istniejących miast wczesnośredniowiecznych. Lokalizacja była więc nowym etapem w życiu miasta które już dawno istniało.
ZASADŹCA -organizował miasto , była to osoba organizująca na podstawie umowy z panem feudalnym werbunek osadników na jego ziemi. Zasadźca był przybyszem, miejscowym mieszczaninem lub drobnym rycerzem, dostawał od księcia przywilej lokacyjny. Książę określał w nim prawa i obowiązki zasadźcy oraz pozostałych mieszkańców, zwykle zostawał on Sołtysem lub Wójtem.
Wójt z fachowymi mierniczymi wytyczał plan przyszłego miasta. Typowy układ przestrzenny, to plac targowy ,najczęściej kwadratowy o wymiarach kilkudziesięciu metrów, (ale Kraków i Wrocław mają rynki o wymiarach 200x200m), stanowiący rozszerzenie drogi, obudowany domostwami i otoczony obwarowaniem. Na placu tym zwanym rynkiem, stawiano kramy i wznoszono budynki władz miejskich, często też znajdował się tam kościół. Z każdego rogu rynku wychodziły dwie ulice, prostopadłe do siebie, w wielkich miastach również boki rynku poprzecinane były ulicami. Ulice w mieście lokacyjnym przecinały się pod kątem prostym lub zbiegały do bram miejskich. Całą powierzchnię miasta dzielono na działki budowlane w kształcie prostokąta. Do rynku przylegały krótszym bokiem. Dlatego niektóre kamieniczki przy rynku są bardzo wąskie i mają tylko dwa okna na każdym piętrze. Właściciel dwóch sąsiednich działek mógł wybudować dom z szerokim czterookiennym frontem.
Największe miasta składały się z kilku drobnych miast-przedmieść. Rozbudowa opierała się na jednolitej sieci komunikacyjnej i obronnej. Rozwijało się budownictwo gotyckie, później renesansowe. Większe miasta obwiedziono murami, które wzmacniano za pomocą baszt. Zabudowa była ciasna, uliczki wąskie i błotniste. Na środku rynku stał ratusz i sukiennice mieszczące kramy. Domy murowane w rynku należały do patrycjatu, pod murami gnieździła się biedota. Boczne uliczki zajmowali rzemieślnicy na ogół tej samej specjalności. Byli oni zorganizowani w cechy czyli zrzeszenia rzemieślników tego samego zawodu. Pozostałością po nich są do dziś nazwy ulic w miastach lokowanych w średniowieczu np. Szewska, Piekarska, Rzeźnicza. W Krakowie i Wrocławiu pojawiły się chodniki kamienne, jezdnie wykładano okrąglakami. Większe miasta posiadały już wodociągi, zastępujące prymitywne studnie. Wysokie, wąskie domy murowane składały się z wielu pomieszczeń.

Dodaj swoją odpowiedź
Historia

Lokacje wsi i miast na prawie niemieckim

Osadnictwo niemieckie, a z kolei osadnictwo na prawie niemieckim, stało się bardzo ważnym elementem gospodarczo – społecznej przebudowy Polski w XIII wieku. Najstarszą informację o osadnikach niemieckich znaleziono w dokumencie księcia Bole...

Język angielski

Opisz na czym polegała lokacja wsi lub miast na prawie niemieckim i polskim.

Opisz na czym polegała lokacja wsi lub miast na prawie niemieckim i polskim....

Historia

Proces osadnictwa na prawie niemieckim na ziemiach polskich - notatka

Proces osadnictwa na prawie niemieckim na ziemiach polskich

W XII-XIII wieku upowszechniła się trójpolówka-> uzyskiwano wyższe plony-> powstawały nadwyżki-> wzrastała liczba ludności, ale powiększono też obszar ziemi uprawnej-> w...

Historia

Lokalizacja miast i wsi na prawie niemieckim oraz różnice między lokalizacją na prawie polskim i niemieckim.

W okresie rozbicia dzielnicowego książęta zaczęli sprowadzać osadników w celu zagospo-darowania pustych terenów. W największych miastach Polski już w XI i XII wieku istniały małe grupki cudzoziemców: Niemców, Żydów, Walonów z dalekic...

Historia

Funkcje gospodarcze, wojskowe, kulturalne średniowiecznych miast - powstawanie miast.

Funkcje gospodarcze, wojskowe, kulturalne średniowiecznych miast - powstawanie miast.





Okres między X a XIII wiekiem jest widownią formowania się miejskich zespołów osadniczych. Miastem nazywamy skupienie osadnicze teg...