Łuk w starożytnym Rzymie.

Pochodzenie łuku jest bardzo sporne w historii. Zajmę się jednak wyłącznie pochodzeniem łuku w Italii, o którym pierwsze wzmianki datuje się na IV w. p.n.e. Były stosowane w budownictwie grecko – italskim i etruskim jako łuki kamienne monolitowe, to znaczy wycięte w jednym bloku lub zestawione z dwóch ćwiartek tworzących razem półkolisty kształt. Łuk taki był bardzo ciężki i trudny do osadzenia. Wielki postęp stanowiło wynalezienie zaprawy wapiennej, która pomagała spajać ze sobą kamienie. Pozwoliło to Etruskom od III w. p.n.e. wznosić łukowo sklepione bramy, zestawione z kamiennych klińców ułożonych promieniście. Środkowy kliniec był nieco większy. W tym czasie co ostatnie budowle etruskie, wznosiły się już najstarsze łukowe konstrukcje rzymskie. Były to początkowo bramy i arkadowe przęsła mostów. W okresie podbojów trzeba było stale łączyć nowo zdobywane tereny z italską metropolią za pomocą dobrych bitych dróg. Trzeba było również pokonać wiele rzek do czego służyły mosty na kamiennych przęsłach. Nie lękały się one żadnej szerokości i żadnego przybory wody. Praktycznie były one niezniszczalne i niektóre z nich przetrwały nie tylko Republikę Rzymską, ale nawet cały ustrój niewolniczy służąc po dzień dzisiejszy. Następnym kamieniem milowym w budowie łuków było użycie zwykłych cegieł spajanych większą ilością zaprawy. Stało się to w I w. p.n.e., gdy rozpowszechniła się palona cegła i dobra zaprawa. Najstarsze ceglane łuki to arkady rzymskich akweduktów, które podpierały biegnące górą rury i korytka z czystą, źródlaną wodą. Bramy, mosty, akwedukty to przykłady zastosowania łuku i arkady. Ważne jednak są również zestawienia licznych łukowych żeber w sklepienie długiego korytarza lub każdej innej budowli na planie prostokąta. W ten właśnie powstało sklepienie kolebkowe stosowane przez Rzymian od II w. p.n.e. Była to ogromna ulga dla projektanta który nie musiał się już porać z długością belki stropowej i jej dopuszczalnym obciążeniem. Ostatecznie jednak zwycięstwo nad przestrzenią odniosła cegła a nie cement. Zamiast budowania obok siebie ogromnej liczby łuków, o wiele prościej było zmontować tylko drewniane rusztowanie, na które narzucano cementową masę. Po jej zastygnięciu otrzymywano z góry przewidziany kształt sklepienia.

Dodaj swoją odpowiedź
Historia

Plan wycieczki po starożytnym Rzymie - oferta biura podróży.

Szanowni Państwo !

Zapraszamy Państwa na wycieczkę po
Starożytnym Rzymie.


Będzie ona trwała pięć dni, w ciągu których zwiedzicie Państwo wiele wspaniałych miejsc. Obok zamieściliśmy plan całej wycieczki. Na...

Historia

Moje 3 dni w starożytnym Rzymie

Czytałam książkę w łóżku jak zwykle do 23.00. Gdy doszłam do końca rozdziału, włożyłam zakładkę, wyłączyłam lampkę nocną i położyłam się. Przez jakieś 10 minut analizowałam cały dzień z zamkniętymi oczami, a później od...

Architektura

Architektura starozytnego Rzymu

Wstęp

Architektura starożytnego Rzymu była początkowo związana tylko z Rzymem, później, co było efektem licznych podbojów, jej zasięg ogarnął prawie całą Europę Zachodnią, Bałkany, Grecję, Azję Mniejszą, Syrię, Palestyn...

Historia

Architektura starożytnego Rzymu

Architektura starożytnego Rzymu była początkowo związana tylko z Rzymem, później, co było efektem licznych podbojów, jej zasięg ogarnął prawie całą Europę Zachodnią, Bałkany, Grecję, Azję Mniejszą, Syrię, Palestyną i Afrykę Pó...

Architektura

Zagadnienia z Historii

ODPOWIEDZI

1. ABAKUS-jest to najwyższa część głowicy, łącząca ją z belkowaniem. Abakusowi nadawano kształt kwadratowej (porządek dorycki) lub prostokątnej (porządek joński i koryncki) płyty. Abakus był tym elementem, który ...