Lis polarny, zwany pieścem, ma na stopach włosy, które chronią go przed zimnem. Na okres zimy jego puszysta sierść przybiera barwę białą, dzięki czemu trudno go dostrzec na śniegu. Żywi się lemingami lub padliną. Jest aktywny w nocy. Po nadejściu zimy życie w tundrze powoli zamiera. Większość po odbyciu lęgów odlatuje. Jedynie lemingi, drążące pomiędzy śniegiem, a ziemią korytarze, w których żerują, rozmnażają się nawet w okresie zimy. Lemingi są dobrze przystosowane do życia w mroźnych, surowych warunkach skandynawskiej tundry oraz gór, które zamieszkują. Futro tych małych ssaków jest długie, gęste i nieprzemakalne. Lemingi mają dobrze wykształcony słuch i węch, co pozwala im w porę wykryć drapieżnika oraz z łatwością, po zapachu , poznać granice terytoriów sąsiadujących osobników. Chociaż na północy ziemia jest przez wiele miesięcy w roku pokryta śniegiem, lemingi nie zapadają w sen zimowy i są aktywne także w zimie. Letnie środowisko Na wiosnę i w lecie lemingi przenoszą się zwykle w rejon podmokłych, trawiastych łąk, gdzie wygrzebują płytkie nory, czasami tylko 5 cm pod powierzchnią gruntu. Podziemne korytarze mogą mieć metr długości i prowadzić do kilku komór -gniazdowej, w której jest okrągłe gniazdo wyścielone trawą i sierścią oraz wielu komór defekacyjnych. Lemingi wygrzebują także komory służące im do chronienia się przed drapieżnikami, takimi jak na przykład białozory i sowy śnieżne. Na jesieni, gdy trawy zaczynają schnąć, a ziemia zamarza, lemingi przemieszczają się na wyżej położone, porośnięte mchami rejony tundry. Kiedy obszary te pokryją się śniegiem, lemingi zakładają swoje kryjówki pod białą okrywą. Z uschniętej roślinności budują w śniegu kuliste lub stożkowate gniazdo, którego podstawa znajduje się na zmarzniętej ziemi. Do miejsc żerowania prowadzi zazwyczaj kilka korytarzy.
Wypisz cechy przystowujące do życia w tundze Leminga i Lisa polarnego
*sorry za błędy
Odpowiedź
Dodaj swoją odpowiedź