Pierwsze hominidy (istoty człowiekowate) powstały około 5 milionów lat temu w rejonie Wschodnioafrykańskiego Rowu Tektonicznego, były to Australopiteki. W wyniku dalszej ewolucji, około 2 milionów lat temu w tanzańskim wąwozie Olduvai, wykształcił się Homo halis. Człowiek zręczny potrafił wytwarzać kamienne narzędzia dzięki zamianom w anatomii dłoni, które umożliwiały lepsze chwytanie przedmiotów. Kolejną formą ewolucyjną był Homo erectus - Człowiek Wyprostowany, który powstał około 1,8- 1,7, mln. lat temu. Ton hominid udoskonalił drewniane i kamienne narzędzia oraz potrafił posługiwać się ogniem (nie umiał go jednak wzniecać - podtrzymywał ogień rozpalony przez błyskawice). Potomkami Homo Erectus są Neandertalczyk oraz Człowiek współczesny. Początki Neandertalczyka datuje się na 300-200 tyś. lat temu. Zasiedlił on Azję, Europę i Bliski Wschód, opanował umiejętność rozpalania ognia i był pierwszym człowiekowatym, który posługiwał się mową. Człowiek neandertalski odczuwał potrzeby duchowe, wykształcił własne praktyki religijne i pogrzebowe pomimo, iż nie jest on przodkiem człowieka współczesnego. Wszystkie istoty przedludzkie prowadziły zbieracko - łowiecki tryb życia. Wraz z postępami ewolucji kolejne gatunki hominidów stawały się coraz wyższe przy rozsnącej objętości czaszki. Ekspansja Człowieka współczesnego- Homo sapiens sapiens rozpoczęła się 60- 50 tyś. lat temu. Posiadł on umiejętność wykonywania bardziej skomplikowanych narzędzi z kamienia a 25 tyś.lat temu wynalazł łuk. Paleolit starsza epoka kamienia, trwała od 2,5 mln lat. pn.e. Do XI tysiąclecia p.n.e.- człowiek udoskonalał kamienne narzędzia, prowadził koczowniczy, łowiecki tryb życia. Około 350 – 300 tyś. lat p.n.e. Opanował sztukę rozpalania ognia. Mezolit Środkowa epoka kamienia( Od X do VI w. tyś. p.n.e.) Człowiek nadal trudni się łowiectwem, rybołówstwem, zbieractwem ale podejmuje pierwsze próby hodowli zwierząt i uprawy roślin zbożowych. Pojawiają się pierwsze małe i nietrwałe osady. „Rewolucja neolityczna” Epokę neolityczną (od IX do III tyś p.n.e), czyli młodszą epokę kamienia, nazywamy rewolucyjną, gdyż w tym okresie człowiek radykalnie zmienił życie człowieka. Ludzkość zaczęła prowadzić osiadły tryb życia, rozwinęła się uprawa roli i hodowla zwierząt. Rolnictwo i hodowla okazały się wydajniejsze niż myślistwo i zbieractwo, większa ilość żywności pozwoliła na wykarmienie większej populacji. Dzięki nadwyżkom jedzenia część ludzi mogła poświęcić się zajęciom nie związanym bezpośrednio z rolnictwem- rzemiosłom. Człowiek wynalazł garncarstwo, tkactwo oraz handel dalekosiężny. Zmiany nie zachodziły z dnia na dzień, przechodzenie z koczowniczego do osiadłego trybu życia było procesem stopniowym, jednak zmiany jakie zaszły w neolicie miały wielkie znaczenie dla dalszego rozwoju ludzkości, stąd nazywamy neolit epoką rewolucyjną. Epoka miedzi (chalkolit) przejściowa epoka poprzedzające epokę brązu, rozpoczęta w V w. p.n.e. Człowiek rozpoczął obróbkę metalu- miękkiej miedzi, którą rozkuwał na zimno. Z miedzi powstawały pierwsze metalowe narzędzia, ozdoby i broń. Epoka brązu (od III do I w. p.n.e.) Człowiek opanował umiejętności wytopu metali. Wykorzystał to tworząc stop miękkiej miedzi i cyny zwany brązem. Brąz( twardszy i wytrzymalszy od miedzi) zaczął wypierać miedź w produkcji narzędzi, ozdób i broni. W epoce brązu , na bliskim wchodzie wynaleziono pismo a wspólnoty plemienne przeistaczały się powoli w organizmy państwowe. Epoka brązu to czas rozwoju handlu, nasilenia się konfliktów zbrojnych oraz czas wielkich wędrówek ludów indoeuropejskich. Epoka żelaza (od II tyś p.n.e. do XII w. n.e.) Rozwój metalurgii spowodowany dążeniem do uzyskania lepszych narzędzi i broni doprowadził do odkrycia żelaza. Pierwsze próby obróbki żelaza miały miejsce w okolicach austriackiej miejscowości Hallstatt. Z żelaza można było uzyskiwać bardziej precyzyjne i trwałe narzędzia co zaowocowało przyspieszeniem rozwoju materialnego ludzkości.
Pocz¹tki obróbki metalu zwi¹zane s¹ najprawdopodobniej z rozwojem garncarstwa. Przypuszczalnie to w³aoenie piece do wypalania gliny da³y pocz¹tek, tak istotnemu dla dalszego rozwoju techniki, rozwojowi metalurgii. W ich ¿arze miêk³y metale kolorowe i szlachetne, co z kolei pozwoli³o je formowaæ przez kucie czy nawet rozklepaæ na cienk¹ blachê. Oko³o 4000 r. p.n.e. rzemieoelnicy wytwarzali pierwsze narzêdzia metalowe, czasem stosuj¹c ju¿ nawet now¹ w owym czasie technikê odlewania metali w glinianych formach. Podejmowanno te¿ próby topienia i „mieszania” ró¿nych metali. Podczas tych prób okaza³o sie, ¿e bêd¹ca w u¿ytku miedŸ topi siê ³atwiej, gdy dodaæ do niej cyny, co wiêcej, mo¿- na j¹ potem formowaæ - odlewaæ. Tak powsta³ br¹z - stop twardszy od czystej miedzi, z którego z wiêksz¹ ³atwooeci ¹ mo¿na by³o wytwarzaæ narzêdzia. Br¹z mia³ te¿ wielk¹ zaletê - mo¿na by³o wp³ywaæ na jego w³asnooeci poprzez zmienianie ilooeci dodawanej cyny. Narzêdzia z br¹zu dziêki lepszym w³aoeciwooeciom u¿ytkowym z czasem wypieraj¹ narzêdzia kamienne. Oko³o 3000 r. p.n.e. w miastach Mezopotamii (Irak) nast¹pi³ rozkwit obróbki metali. W tym te¿ okresie gdzieniegdzie przetwarzano równie¿ ¿elazo. Poniewa¿ nie znano jeszcze techniki wytopu ¿elaza, najstarsze ¿elazne przedmioty wykonane s¹ z kutych b¹dŸ klepanych od³amków meteorytów.