Porównanie klasycyzmu i romantyzmu (6 lub 7 porównań)!!!! Prosze szybko!!! :)

Porównanie klasycyzmu i romantyzmu (6 lub 7 porównań)!!!! Prosze szybko!!! :)
Odpowiedź

KLASYCYZM Klasycyzm to nurt w sztuce nawiązujący do sztuki starożytnej Grecji i Rzymu. Charakterystyczne cechy klasycyzmu to: harmonijne proporcje, tematyka głównie mitologiczna, alegoryczna, historyczna. Malarstwo to reprezentowało jasne koncepcje plastyczne i doskonały rysunek, któremu był podporządkowany kolor.  Ingres był artystą, który tworzył dzieła wykorzystując całą możliwą tematykę. Począwszy od prac mitologicznych – „Edyp i sfinks, Jowisz i Edyta”, przez historyczne – „Śluby Ludwika XIII”, po alegoryczne – „Apoteoza Homera” i religijne – „Chrystus dający klucze św. Piotrowi.” Określał on piękno natury jako wielbiciel sztuki antyku oraz dzieł Rafaela. Głównym elementem formalnym jego dzieł był doskonały imponujący precyzją rysunek, a ponadto statyczna kompozycja, wyrafinowany koloryt i gładka faktura. Np. w „źródle” doskonale widać powrót do antyku, kobieta przedstawiona na obrazie urzeka pięknem, jest wręcz idealna. Ma nieskazitelną sylwetkę, niezachwianą przez żadną dysproporcję.  Kolejnym wielkim twórcą klasycystycznym był David Jacques Louis, francuski malarz. Realizował on klasyczną prostotę kompozycji, ostry światłocień, podporządkowanie koloru rysunkowi, co jest pięknie ukazane w „Pani Recamier.” ROMANTYZM Romantyzm nie ma cech odrębnego stylu, jest rozumiany raczej jako wyraz postawy światopoglądowej, artystycznej i uczuciowej. Znamionuje ją pojmowanie sztuki jako przejawu odrębności cywilizacyjnych, narodościowych i osobowych oraz jako ekspresji przeżyć wewnętrznych twórcy. Wyolbrzymienie roli sztuki, artysty i doznania estetycznego, wybujały indywidualizm i subiektywizm, odrzucenie przekonania o racjonalnym charakterze twórczości artystycznej, zwrot ku poznaniu intuicyjnemu i twórczej roli wyobraźni, to znamienne cechy romantyzmu.  Artyści tworzący w romantyźmie nie bali się kontrastów, śmiałości, jaskrawości barw, znamionował ich antyklasycyzm i antykonwencjonalizm.  Za manifest tego kierunku uważana jest „Tratwa Meduzy” Géricault’a, francuskiego malarza i grafika. Stworzył on indywidualny styl charakteryzujący się dynamiczną formą i bogatym kolorytem. Dążył do dramatyzowania akcji i potęgowania siły wyrazu. Tematyka obejmowała sceny batalistyczne, wyścigi konne, portrety i studia obłąkanych. Świetnym przykładem jego twórczości, pomijając oczywiście wcześniej wspomniane dzieło, jest „Oficer szaserów” – dzieło pełne dynamiki, ruchu, namalowane pięknymi, nasyconymi kolorami. Największym kolorystą pozostaje jednak Delacroix, także Francuz. Twórczość jego dzieli się na cztery grupy: portrety z dużym ładunkiem psychologicznym – „Portret Chopina”, sceny historyczne - ogromne kompozycje stanowiące odbicie literatury romantycznej – „Wolność prowadząca lud na barykady”, „Masakra na Chios”, pejzaże -głównie o treści lirycznej, prace animalistyczne - sceny walk zwierząt i polowania.  Delacroix stosował dynamizm kompozycyjny, wprowadzał patos, swobodną grę barw i światła. Eksponował elementy ideowe dzięki dramatycznemu ukazywaniu historycznych i aktualnych wydarzeń. Wspaniale to widać w chyba jednym z najsłyniejszych dzieł, mianowicie „Wolności prowadzącej lud na barykady”.  Całokształt twórczości Delacroix jest odbiciem jego wewnętrznego konfliktu rozumu i wyobraźni. Jest autorem dzienników stanowiących dowód wszechstronnej erudycji, będących zbiorem poglądów na sztukę, uznanych za jedne z najgłębszych uwag ogłoszonych kiedykolwiek drukiem.

Dodaj swoją odpowiedź